Esperanto-USA

Tie mi estis malantaŭ la vendotablo, kalkulante monsumojn. Eniris la lombardejon homo kun vizaĝo konata — al mi, tro bone konata. “He, amiko!” li balbutis, tremante...

“Ĉu vi havas la repagon, kiun vi promesis?” mi demandis. “Jam unu semajnon tro longe vi prokrastis, kaj mia pacienco ne daŭros eterne... amiko.” Mi aldonis tiun lastan vorton tute trankvilmiene, penante rezisti la urĝon lin ekstrangoli.

“Nu... nu...” Li ekŝvitetis. “Kion mi diru? Vi scias, kiel estas la vivo, ĉu ne?”

Mi nur fiksrigardis lin, silente.

“Mi estas iomete forgesema. Ĉu vi neniam aŭdis la onidiron, ke ‘plej facile promeso rimiĝas kun forgeso’?” Li provis rideti, sed malkonvinke.

“Jes, certe...” mi tusis. “Sed vi devus scii, ke malplenumita promeso ankaŭ rimiĝas kun adreso — kiel via adreso, ekzemple, kiun mi bone konas.”

Li staris senmove.

“Alia lernenda rimo,” mi daŭrigis, “estas agreso, ĉu ne? Se vi ne repagos min laŭ via promeso, eble mi baldaŭ aperos je via adreso por instrui pri agreso... al viaj genuoj.”

Li glutegis aŭdeble.

“Do,” post longa paŭzo mi finfine demandis, “ĉu vi nun scias pli bone, kiuj vortoj rimiĝas kun promeso?”

Neniuj vortoj venis. Nur kapjeso.